समन्तभद्राचार्य

समन्तभद्राचार्य हे दिगंबर जैन परंपरेतील अत्यंत प्रभावशाली आचार्य मानले जातात, जे अंदाजे इ.स. २र्‍या ते ३र्‍या शतकात होऊन गेले. त्यांची 'आप्तमीमांसा' (देवागम), 'रत्नकरण्डश्रावकाचार', 'स्वयंभूस्तोत्र' आणि 'गंधहस्तिमहाभाष्य' ही प्रमुख रचना जैन तत्त्वज्ञान व न्यायशास्त्राच्या दृष्टीने अत्यंत महत्त्वपूर्ण आहेत. त्यांनी स्याद्वाद आणि अनेकांत दृष्टिकोनाचे तार्किक व काव्यमय पद्धतीने सखोल विवेचन केले, ज्यामुळे नंतरच्या अकलंक देव यांसारख्या आचार्यांवर त्यांचा मोठा प्रभाव पडला. दिगंबर परंपरेत ते 'उपाध्याय' आणि महान 'आगमपरायण' आचार्य म्हणून सन्मानित आहेत.